Rënia e Davidit (2 Samuelit 11-12)

A. Krimet kundër Bath-Shebës dhe Uriahut (kapitulli 11)

11:1-5 Mungesa morale e famshme e Davidit, shkruan komentuesi i njohur Metthju Henri, erdhi si rrjedhojë e tri gjërave: 1. “Lënia pas dore e punës së tij”; 2. “Dashuria për rehatinë dhe zhytja në një temperament dembelizmi”; 3. “Një sy hallakatës” [13]. Në vend që të shkonte në betejë kundër amonitëve, në kohën kur mbretërit shkojnë të luftojnë, Davidi dërgoi Joabin kundër tyre, ndërsa vetë mbreti ishte duarkryq në shtëpi. Kohët e dembelizmit janë zakonisht kohët e tundimit të madh. Një mbrëmje hodhi vështrimin jashtë tarracës së pallatit të tij dhe pa një grua shumë të bukur që po bënte banjo. Pasi pyeti, mësoi se ajo ishte Bath-Sheba…, bashkëshortja e Uriahut, një ndër luftëtarët më të mëdhenj të Davidit. Davidi dërgoi njerëz që ta merrnin dhe kreu tradhti bashkëshortore me të. Ajo e pastroi veten nga papastërtia e saj ceremoniale, pastaj u kthye në shtëpinë e vet. Kur mësoi se ishte me barrë, ajo ia njoftoi Davidit.

11:6-13 Më pas mbreti komplotoi për të fshehur mëkatin e tij. Në fillim ai tërhoqi Uriahun nga lufta, duke u hequr se donte të dëgjonte për gjendjen e Joabit dhe të ushtrisë. Pasi Uriahu iu përgjigj, Davidi e udhëzoi të kthehej në shtëpi, duke shpresuar se ai do të kishte marrëdhënie seksuale me gruan e tij, që kur të lindte fëmija, të mendonte se fëmija ishte i tij. Por Uriahu i prishi planet e Davidit. Në vend që të kthehej në shtëpi, ai fjeti te porta e shtëpisë së mbretit; ai nuk mund të gëzonte rehatinë e shtëpisë së tij ndërsa kombi ishte në luftë. Në dëshpërim e sipër Davidi e dehu Uriahun, por ushtari besnik përsëri nuk pranoi të shkonte në shtëpi. Besnikëria dhe ndershmëria e Uriahut është në kontrast të plotë me mashtrimin e mbretit.

11:14-17 Më pas Davidi ra në veprën më të ulët të ligësisë. Ai e urdhëroi Uriahun t’i çonte një letër Joabit – një letër në të cilën ishte shkruar urdhri i vdekjes së Uriahut. Mbreti e urdhëroi Joabin ta vinte Uriahun në vijë të parë, atje ku vdekja ishte e pashmangshme. Atëherë Uriahu nuk do të ishte gjallë për të mohuar foshnjën që do të lindte. Joabi e drejtoi betejën në mënyrë të tillë që Uriahu të vritej. Ai urdhëroi që trupat e tij të përparonin, pastaj i urdhëroi trupat anësorë që të tërhiqeshin. Ndërsa Uriahu dhe njerëzit e tij në qendër marshonin përpara, qenë shënjestra të lehta për amonitët në mure. Si taktikë ushtarake ishte qesharake, por kjo dha mundësinë që Uriahu të vritej, bashkë me disa nga shërbëtorët besnikë të Davidit.

11:18-21 Kur Joabi i dërgoi lajmin Davidit, ai mendonte se mbreti do të zemërohej me shpartallimin ushtarak. Davidi do të thoshte: “Pse iu afruat qytetit për të luftuar? A nuk e mbani mend se si Abimeleku, biri i Gedeonit (Jerubeshethit) u vra kur bëri të njëjtën gjë?” (shikoni Gjyqtarët 9:50-55). Kështu Joabi e udhëzoi lajmëtarin ta zbuste zemërimin e mbretit duke shtuar: “Vdiq edhe shërbëtori yt hiteu Uriah”. Kjo do të bënte që Davidi ta harronte atë humbje ushtarake atë ditë.

11:22-25 Lajmëtari i tha Davidit ashtu siç i ishte thënë. Më pas atij iu tha t’i çonte një kumt Joabit, duke thënë se humbjet ushtarake janë të pashmangshme dhe se vdekja e Uriahut nuk do të shkaktonte trishtim, sepse në gjendje lufte shpata ha pa dallim. Kështu, në mënyrë hipokrite, Davidi u përpoq të fshihte fajin e tij të rëndë “me një koment fatal rreth pashmangshmërisë dhe kapriços së vdekjes”.

11:26,27 Pas kohës së zakonshme të zisë, Davidi dërgoi njerëzit e tij për të marrë Bath-Shebën që të bëhej gruaja e tij. Pas pak kohe foshnja lindi.

Fakti që Shkrimet përcjellin një incident të tillë nga jeta e Davidit është një tregues i besnikërisë së tyre. Ato na japin një paraqitje të ndershme e të saktë të popullit të Perëndisë ashtu siç është, në të mirë e në të keq (Shënime të përditshme të Scripture Union).

B. Rrëfimi ndaj Zotit (kapitulli 12)

12:1-9 Zakonisht besohet se ka kaluar rreth një vit midis kapitullit 11 e 12. Gjatë kësaj kohe dora e Zotit rëndonte mbi Davidin; beteja e tij frymërore përshkruhet te Psalmet 32 e 51. Profeti Nathan shkoi tek ai me këtë shëmbëlltyrë, duke kërkuar gjykimin e Davidit për atë çështje: “Një i pasur, që kishte shumë dhen, nuk donte të përdorte një nga të tijat si ushqim kur i kishte ardhur një mysafir. Kështu, mori qengjin e vogël qumështor që i përkiste një të varfri dhe e theri”. Davidi mund të gjykonte mëkatet te të tjerët më lehtë se te vetvetja. Ai shpalli se ai njeri duhej të shpaguante katërfishin dhe meritonte të vdiste për mëkatin e tij. Nathani pa pasur frikë e drejtoi gishtin paditës drejt Davidit duke i thënë: “Ti je ai që e ke bërë një gjë të tillë. Perëndia tregoi hir ndaj teje, duke të bërë mbret, duke të pasuruar, duke të dhënë gjithçka që zemra jote dëshiroi. Por ti more Bath-Shebën nga burri i saj dhe pastaj i vrave të shoqin për të mbuluar krimin tënd”.

12:10-14 Më pas i shpallet vendimi solemn mbretit: fëmija i tij do të ishte një trishtim për të. Familja e tij do të përçahej nga konflikte gjaku. Gratë e tij do t’i vidheshin dhe do t’i dhunoheshin hapur (shikoni 2 i Samuelit 16:22). Veprimet e tij mëkatare u njohën nga të gjithë. Davidi më pas shkoi në vendin e pendimit dhe e rrëfeu mëkatin e tij kundër Zotit. Morgani komenton:

Vini re [që] . . . një njeri e heq mëkatin e tij kur e rrëfen atë me sinqeritet. Kjo bën të mundur që Perëndia ta heqë atë [14].

Nathani menjëherë e siguroi atë se ndëshkimi i mëkatit të tij u hoq – ai nuk do të vdiste. Por pasojat e mëkatit të tij do ta ndiqnin. Në fakt, ai duhej të shpaguante katërfishin (Eksodi 22:1), ashtu siç kishte shpallur vetë rreth të pasurit të shëmbëlltyrës: foshnja do të vdiste; Amnoni do të vritej (kapitulli 13); Absalomi do të vritej (kapitulli 18); Adonijahu do të ekzekutohej (1 Mbretërve 2).

12:15-23 Kur foshnja u sëmur, Davidi e përkuli veten në lutje dhe agjërim. Ai ishte tepër i trishtuar. Por kur mësoi se foshnja kishte vdekur, u ngrit dhe hëngri, duke shpjeguar se foshnja nuk do të kthehej, por se ai, Davidi, një ditë do të takohej me foshnjën kur të vdiste. Vargu 23 ka qenë një burim ngushëllimi i madh për prindërit besimtarë, që kanë humbur fëmijët e tyre të vegjël.

Metthju Henri komenton:

Prindërit e perëndishëm kanë arsye të fortë për të shpresuar rreth fëmijëve të tyre që vdesin kur janë të vegjël, shpirtrat e të cilëve janë në botën tjetër; sepse premtimi është për ne dhe për farën tonë, që do të vlejë për ata që nuk vendosin një shul në dyert e tyre [d.m.th. duke e mbyllur ndaj Krishtit], ashtu si fëmijët [15].

Ne mund të kemi besim të plotë se fëmijët që vdesin para se të arrijnë moshën e arsyetimit shkojnë në qiell, sepse Jezusi tha: “Atyre u përket mbretëria e qiejve” [Mat. 19:14].

Fakti që Davidi e kuptoi plotësisht karakterin e Perëndisë del dukshëm nga mënyra se si i përgjigjet gjykimit të Perëndisë. Para se të binte boria e vdekjes ai u lut, duke e ditur se Jehovahu ishte një Perëndi plot mëshirë. Pasi ra boria ai adhuroi, duke e ditur se Jehovahu ishte një Perëndi i drejtësisë. Ai i harroi gjërat që ishin pas, duke e pranuar disiplinën e Perëndisë dhe pa përpara në të ardhmen. Ai nuk u dëshpërua, sepse e dinte se Perëndia do ta bekonte. Dhe kishte të drejtë.

12:24,25 Bath-Sheba lindi një bir tjetër, Salomonin, që u caktua të zinte vendin e të atit si mbret. Me anë të profetit Nathan, Perëndia i dha një emër tjetër fëmijës, Jedidiah (i dashuri i Jehovahut).

12:26-30 Tani rrëfimi kthehet te sulmi kundër Rabahut ndërprerë te 11:1 nga mëkati i Davidit. Duket sikur Joabi kishte pushtuar tërë qytetin përveç një zone, mbase kështjellën në majë (Josefusi [16] dhe versioni NKJV thonë se Joabi pushtoi rezervat e tij të ujit, duke sjellë dorëzimin e menjëhershëm të tij). Më pas ai kërkoi që Davidi të shkonte dhe ta kryente punën, duke i dhënë lavdërimin e plotë për fitoren. Kjo ishte një vepër e qartë e përulësisë nga ana e Joabit. Joabi ishte një njeri i paparashikueshëm. Ndonjëherë dukej se tregonte një forcë të vërtetë karakteri. Por sjellja e tij në tërësi ishte e një strategu të zgjuar, të pamëshirshëm e të lig. Davidi ia doli mbanë në pushtimin e Rabahut dhe u shpërblye me një kurorë ari që peshonte një talent, duke shtuar edhe plaçka të tjera.

12:31 Studiuesit biblikë kanë mosmarrëveshje me njëri-tjetrin përsa i përket vargut të fundit nëse përshkruan ndëshkimin mizor me anë të të cilit Davidi nënshtroi popullin e bijve të Amonit (përkthimi i versionit KJV) [17], apo thjesht përshkruan punën e përulur të agrokulturës ose skllavërinë industriale (përkthimi i versionit NKJV). Kjo e fundit duket si mënyra më tipike e trajtimit të armiqve nga ana e Davidit.