Problemet e Davidit (2 Samuelit 13-20)

A. Përdhunimi i Tamarës nga Amnoni (13:1-19)

13:1-14Absalomi ishtebiri i Davidit nga Mikahu, ndërsaAmnoni ishte një bir nga Ahinoami; prandaj ata ishin vëllezër vetëm nga ati.Amnoni u tërhoq fizikisht ngaTamara,një motër shumë e bukur e Absalomit dhe motra e tij vetëm nga i ati. Ai nuk dinte se si t’i afrohej asaj për shkak të jetës së saj të veçuar dhe pastërtisë së saj. AtëherëJonadabi (nipi i Davidit – v. 3) i propozoi një zgjidhje. Duke u hequr si i sëmurë, Amnoni e ftoi në dhomën e tij të gjumit për t’u kujdesur për të dhe e përdhunoi.

13:15-19 Pasi u krye krimi,filloi ta urrejë me më shumë forcëse dashuria me të cilën e kishte dashuruar më parë, ashtu siç ndodh zakonisht. Epshi dhe urrejtja lidhen ngushtë me njëri-tjetrin. Ai u përpoq të shpëtonte prej saj, por ajo nuk largohej. Kështu që atij iu desh në fund ta dëbonte me forcë, duke shpresuar se “larg syve” do të ishte “larg zemrës”. Ajo veshi simbolin e zisë dhe nga kjo Absalomi mësoi atë që kishte ndodhur.

B. Hakmarrja e Absalomit ndaj Amnonit dhe lufta e tij (13:20-39)

13:20Absalomi e ngushëlloiTamarën sikur të mendonte se nuk ishte gjë serioze, por në fakt ai po komplotonte të hakmerrej kundër Amnonit.

E çnderuar dhe duke mos dashur të martohej,Tamara mbeti e dëshpëruar në shtëpinë e Absalomit, vëllait të saj. Kjo do të thotë se ajo jetoi dhe vdiq e pamartuar. Epshi lëndon të pafajshmin po ashtu edhe fajtorin.

13:21 Edhe pse Davidiu zemërua shumë, nuk e ndëshkoi Amnonin ashtu siç duhej – mbase mëkati i vet nuk ishte larguar akoma nga mendja e tij.

Ai e njihte detyrën e tij, por duart e tij mbetën të lidhura. Kjo është ajo që bën mëkati i vullnetshëm, duke na hequr lirinë e moralit, lirinë e të folurit dhe të dëshmisë (Shënime të përditshme të Scripture Union).

Fakti që Amnoni ishte i parëlinduri (1 i Kronikave 3:1) dhe pasuesi i natyrshëm i fronit duhet ta ketë ndikuar Davidin.

13:22-29Absalomi po priste kohën e tij të hakmarrjes. Kaluan plotësishtdy vjet. Ishte planifikuar një festë e madhe, si gjithmonë, në kohën e qethjes së deleve afër Bethelit. Ftesa e ngutshme e Absalomit dështoi për të tërhequr atin e tij, mbase ngaqë Davidi donte që të mos i rëndonte shpenzimet djalit të tij. Por ia doli mbanë të thërristegjithë bijtë e mbretit dhe më të rëndësishmin, Amnonin, që ishte djali më i madh, duke përfaqësuar mungesën e të atit. Sipas shenjës së lënë,shërbëtorët e Absalomit vranëAmnonin. Pjesa tjetër e princaveua mbathi këmbëve drejt Jerusalemit me frikë të madhe.

13:30-36 Ndërkohë,Davidit i mbërrinlajmiAbsalomi kishtevrarë tërë bijtë e tij! Përsëri Davidi u zhyt në zi.Jonadabi e rregulloi lajmin e rremë, duke thënë se ishtevetëm Amnoni që kishtevdekur dhe seAbsalomi e kishte kurdisur vdekjen e tij që nga dita kur ishte përdhunuarTamara. Pa kaluar shumë kohë kthehenbijtë e Davidit në Jerusalem, duke vajtuar me të madhe dhe duke miratuar lajmin e Jonadabit që ata ishin akoma gjallë.

13:37-39 Për ta shpëtuar jetën e tijAbsalomi shkoi nëGeshur, në Siri, ku kishte jetuar e ëma dhe ku ishtembret, gjyshi i tij nga nëna,Talmai. Absalomi jetoi në Geshur përtre vjet. Amnoni ishte më i madh se Absalomi dhe përpara vdekjes së vet ishte ai që duhej të zinte fronin. Sidoqoftë, me vdekjen e Amnonit, Absalomi e shihteveten në fron.Mbreti David dëshironte të shkonte te Absalomi, pas trishtimit të tij për vdekjen e Amnonit, sepse u qetësua me kalimin e kohës.

C. Kthimi i Absalomit në Jerusalem (kapitulli 14)

14:1Joabi e kuptoi mbreti dëshironte qëAbsalomi të kthehej në Jerusalem. Por njerëzit e dinin seAbsalomi ishte fajtor për vrasje dhe duhej të ekzekutohej. Kështu Davidi nuk e bëri që të kthehej Absalomin nga frika e mosmiratimit publik.

14:2-7 Kështu Joabi dërgoi njëgrua ngaTekoa (afër Betlehemit) te Davidi me një situatë familjare të ngjashme me atë të tij. Duke u hequr se ishte në zi të thellë, ajo i tregoi se një ndërbijtë e saj kishtevrarë një tjetër. Tanifamilja e saj kërkonte vdekjen e trashëgimtarit të saj të vetëm. Kjo do të zhdukteemrin e familjes ngafaqja e dheut.

14:8-13 Në fillimmbreti i tha asaj të kthehej në shtëpi dhe të priste përgjigjen, mbase duke shpresuar të shmangte fajin duke përligjur vrasjen. Por ajo donte një përgjigje të menjëhershme, në mënyrë që ta zinte në kurth Davidin me anë të vendimit të tij. Ajo mori përsipër çdo faj që mund të sillte vendimi i tij. Mbreti David shprehu një mendim tjetër të përgjithshëm, duke premtuar sigurinë e saj. Më pas ajo i kërkoi në mënyrë të qartë sigurinë se biri i saj nuk do të vritej. Sapo ai i tha këtë, ajo e kishte zënë në kurth. Nësembreti do të jepte faljen e tij për birin e saj, pse të mos e kthente birin e tijnë mërgim, Absalomin?

Situata e pretenduar e gruas është krejt e ngjashme me atë të Davidit. Një bir kishte vdekur dhe kushërinjtë e tij po kërkonin vdekjen e fajtorit, si hakmarrje shpaguese (v. 7). Vendimi i Davidit tregoi mëshirë dhe e ndërpreu gjakmarrjen e zakontë që në atë kohë, në Lindjen e Mesme, zgjaste shumë breza. Por gruaja nguli këmbë ta zbatonte historinë për Davidin dhe Absalomin, dhe përsëri, ashtu si me Nathanin, Davidi zihet në rrjetën e diturisë së tij morale. Ai u detyrua ta kthente, duke e mbrojtur, Absalomin e dëbuar dhe të frikshëm (Shënime të përditshme të Scripture Union).

14:14 Gruaja në pamje të parë nënkuptonte dhe hidhte idenë se, ashtusi ujët që derdhet mbi tokë, ajo që kishte shkuar (pra, vdekja e Amnonit)nuk mund të mblidhet përsëri, kështu që nuk kishte arsye pse të rrinin në këtë situatë. Mbase, gjithashtu, jeta është shumë e shkurtër për t’u harxhuar kot në një zënkë të zgjatur [18]. Pjesa e fundit e vargut 14 duket se nënkupton sePerëndia nuk shfaros menjëherë një fyes (ashtu siç e dinte shumë mirë Davidi),por gjen mënyrën me anë të së cilës mëkatari duhet të falet dhe të ripërtërihet. Nëse Perëndia vepron në këtë mënyrë, pse të mos e bënte edhe mbreti një gjë të tillë?

14:15-23 Gruaja tha se kishte shkuar tembreti duke pritur një mëshirë të tillë të perëndishme. Ajo e siguroi përbirin e saj dhe tani po lutej përbirin e tij.Mbreti dyshoi seJoabi kishte e kurdisur këtë gjë dhegruaja e pranoi hapur. Mbreti David e urdhëroi me butësi Joabin tasillte Absalomin në Jerusalem, pavarësisht se Absalomi nuk ishte penduar. Ishte tepër e padrejtë që Davidi e bëri një gjë të tillë dhe për këtë iu desh të paguante shtrenjtë.

14:24-33 Përdy vjet Absalomi… jetoi nëJerusalem pa u lejuar të futej në praninë e të atit (bukuria e tij natyrore dhe rritja e tepërt eflokëve përmenden si faktorë ndihmës për fitimin e zemrave të popullit të Izraelit). Pas dy vjetësh Absalomi u përpoq të kontaktonte me Joabin që t’i lejonte të takonte mbretin.Joabi nuk pranoi të shkonte tek ai dy herë, kështuAbsalomi urdhëroi të digjejara meelb. Kjo bëri që Joabi të shkonte menjëherë tek ai! Kërkesa e Absalomit për një takim me atin e tij u plotësua dhe që të dy u bashkuan përsëri.

Kishin kaluar shtatë vjet që kur ishte përdhunuar Tamara dhe pesë vjet pas vdekjes së Amnonit. Për pesë vjet Absalomi nuk e kishte parë të atin. Edhe pse Davidi e kishte falur dhe e kishte sjellë në Jerusalem, në vend që ta ekzekutonte, nuk pranoi të harronte atë që kishte ndodhur. Por kur u takuan më në fund ata të dy, Absalomi mori një falje të plotë. Më pas ai e përdori nderin që ati i tij i kishte treguar si një platformë nga e cila ndërmori një kryengritje (kapitujt 15-18). Davidi i kurseu jetën djalit të tij, por si përgjigje Absalomi planifikoi vdekjen e të atit.

Veprimet e Joabit në tërë këtë histori duken si planifikim për të siguruar favorin e Davidit dhe atë të Absalomit, që duhej të ishte mbreti pasardhës.

D. Revolta e Absalomit dhe lufta e Davidit (15:1-18)

15:1-6 Deri në këtë pikëAbsalomi e kishte fshehur dëshirën e tij për t’u bërë mbret. Por tani ai vërtitej me një shoqëri mbresëlënëse. Gjithashtu ai shkoi me guxim deri teporta e qytetit (atje ku zgjidheshin çështjet ligjore) dhe u soll sikur të ishte i vetmi nëIzrael që ishte me të vërtetë i interesuar për mirëqenien e popullit. Ai praktikisht e paditi të atin për dështim në sigurimin e një ndihme të përshtatshme ligjore dhe tha që nëse do të ishte vetë mbret, njerëzit do të siguronindrejtësinë që meritonin. Ai fitoi përkrahjen e njerëzve nga qytete të ndryshmetë Izraelit.

15:7-12 Pas katërvitesh [19] (sipas dorëshkrimeve të LXX, siriane, të Josefusit, NKJV)Absalomit iu dha lejatë shkonte në Hebron, në pamje të parë të përmbushtenjë kusht që kishtelidhur ndërsa ishte në mërgim. Ndoshta për DavidinHebroni s’kishte shumë rëndësi, sepse ai e kishte zhvendosur kryeqytetin e tij nga atje në Jerusalem. Gjithashtu, Hebroni ishte vendlindja e Absalomit.Dyqind njerëzit që e shoqëruanAbsalomin nuk e dinin se qëllimi i tij i vërtetë ishte të shpallte formimin e një qeverie të re, duke qenë vetë mbret!Ahithofeli, një nga këshilltarët e Davidit dhe gjyshi i Bath-Shebës (krahasoni 11:3 me 23:34), u bashkua meAbsalomin dhe shumë njerëz ngapopulli u bashkuan me të nëkomplotin e tij për të marrë fronin. Mbase Ahithofeli donte të lahej me Davidin për mëkatin e tij të fundit me mbesën e vet.

15:13-18 Kur e dëgjoi lajmin,Davidi vendosi se situata ishte serioze dhe se duhej të braktisteJerusalemin. Kështu mblodhi menjëherëtërë shtëpinë e tij dhe u largua në periferi të qytetit.Por mbreti la dhjetë konkubina pas për të ruajtur pallatin.

E. Miqtë dhe armiqtë e Davidit (15:19-16:14)

15:19-22 Midis atyre që shkuan me Davidin ishte një grup filistenjsh që ishin larguar ngaGathi me të. Një ndër këta ishteItai nga Gathi. Kur ai filloi ta ndiqte, mbreti e nxiti të kthehej. Mbi të gjitha ai nuk ishte një jude; ai ishte një i mërguar; ai nuk kishte shumë që ishte bashkuar me trupat e tyre; dhe çështja e Davidit nuk ishte e sigurt. PorItai nuk u bind. Ai ishte i vendosur ta shoqëronte mbretin, pavarësisht nga çmimi që do të paguante. Davidi e shpërbleu besnikërinë e këtij johebreu, duke e lejuar atë dhe ndjekësit e tij ta shoqëronin në mërgim.Itai tha:“…në çdo vend që të jetë mbreti, zotëria im, për të vdekur ose për të jetuar, aty do të jetë edhe shërbëtori yt”. Besimtarët duhet të kenë të njëjtin përkushtim ndaj Mbretit të mbretërve gjatë refuzimit të Tij, ashtu si Itai tregoi ndaj Davidit.

15:23 Atakapërcyen përruan e Kidronit, në lindje të Jerusalemit dhe u drejtuan për në luginën e Jordanit. Afërsisht një mijë vjet më vonë, Biri i Madh i Davidit do të ndiqte hapat e tij, edhe Ai si Mbret i refuzuar (Gjoni 18:1). Davidikapërceu Kidronin dhe u largua për tëshpëtuar jetën e tij. Jezusi e kapërceu luginën dhe u lut në Gjetsemani, në rrugë për tëdhënë jetën e Tij si shpengim për shumë vetë.

15:24-29Tsadoku dheAbiathari, priftërinjtë, dolën ngaqyteti mearkën, duke u përpjekur të ndiqnin Davidin në mërgim. Por ai i ktheu mbrapsht me shpresën seZoti do t’i jepte mundësinë të kthehej. Gjithashtu, ai u tha priftërinjve se ata do të ishin më të dobishëm nëJerusalem (si një lloj mbështetjeje në prapavijë midis njerëzve të Absalomit). Ai do të shkonte sa më larg Jordanit në lindje dhe do të pristendonjë fjalë nga ana e tyre përsa i përket zhvillimit të rebelimit të Absalomit.

Në vend që të hidhërohej nga mërgimi i tij i detyruar, Davidi iu nënshtrua përulësisht asaj që kishte lejuar Perëndia. Sipas këtij titulli, Psalmi 3 u kompozua në këtë kohë. Në këtë psalm shohim se besimi i Davidit në Zotin ishte i patundur ndërsa stuhia përplasej në të.

15:30-37Davidi u ngjit nëmalin e Ullinjve me ndjekësit e tij besnikë në zi të madhe, duke u lutur që Perëndia tabënte të kotë çdokëshillëAhithofeli do t’i jepteAbsalomit. Në majën e malit të Ullinjve mbreti u takua meHushain, arkitin. Davidi i kërkoi atij tëkthehej në Jerusalem dhe t’i qëndronte besnikAbsalomit. Në këtë mënyrë ai do t’i kundërpërgjigjej çdo këshille që mund të jepteAhithofeli. Ai mund t’i jepte çdo lajm të rëndësishëmpriftërinjve Tsadok dhe Abiathar, të cilët më pas do t’ia dërgonin me anë tëdy bijve të tyre lajmet Davidit.Hushai mbërriti nëJerusalem pikërisht në kohën kurAbsalomi po arrinte për të marrë qeverisjen.

16:1-4 PasiDavidi kaloi majën e malit të Ullinjve,Tsiba, shërbëtori i Mefiboshethit, i doli përpara me një sasi të madhe ushqimi,vere, dhe dygomerë. Kur Davidi e pyeti për Mefiboshethin, Tsiba e gënjeu (shikoni 19:27) se biri i Jonathanit kishte qëndruarnë Jerusalem me shpresën sembretëria do t’i kthehejshtëpisë së Saulit, me një fjalë atij, meqë ishte i vetmi i mbijetuar që mund të trashëgonte fronin. Davidi e besoi këtë gënjeshtër dhe urdhëroi që pasuria e Mefiboshethit të bëhej e Tsibës.

16:5-14Bahurim, në rrugën për në Jeriko, një pasardhës iSaulit, i quajturShimei doli përpara dhe e mallkoiDavidin ashpër, duke e paditur përgjakun e shtëpisë së Saulit.Abishai, një nga oficerët e Davidit, donte ta vristeShimein menjëherë, por mbreti nuk e lejoi një gjë të tillë. Ai mendoi seZoti mund ta kishteurdhëruar atë të mallkonte. Ai tregoi se, mbi të gjitha, një pjesëtar i shtëpisë së Saulit kishtemë shumë arsye për të kërkuarjetën e tij sesabiri i vet, Absalomi. Gjithashtu, mbase Davidi kujtoi se paditë e Shimeit nuk ishin plotësisht pa baza. Dhe Davidi shpresonte se armiqësia e egër e Shimeit do të shtynte Perëndinë të tregonte mëshirë. Ndërsa Davidi dhe njerëzit e tij u drejtuan drejt Jordanit,Shimei i ndoqi, duke i mallkuar dhe duke hedhurpluhur dhegurë. Më në fund,mbreti i mërguar mbërriti te lumi, atje ku ai dhe grupi i tij emorën veten.

F. Këshilltarët e Absalomit (16:15-17:23)

16:15-19 Skena tani ndryshon, duke na paraqiturJerusalemin, atje kuAbsalomi sapo kishte mbërritur.Hushai tregoi një shfaqje të lartë dhe të fortë besnikërie ndajAbsalomit. Në fillim u dyshua, por në fund ai u pranua nga pushtuesi.

16:20-23 Këshilla e parë e Ahithofelit ndajAbsalomit ishte që tëhynte te dhjetëkonkubinat që Davidi kishtelënë pas në Jerusalem. Një veprim i tillë, i turpshëm në vetvete, do të ishte një fyerje e madhe ndaj Davidit, do ta bënte pajtimin të pamundur dhe do të përbënte një thirrje të drejtpërdrejtë për [të pretenduar] fronin. Absalomi e pranoikëshillën duke shkuar në haremin mbretëror,në sytë e tërë Izraelit, duke përmbushur profecinë e Nathanit (12:11,12).

Këshilla e Ahithofelit u respektua shumë në atë kohë.Absalomi e zbatoi atë pa bërë pyetje, ashtu siç kishte bërë ati i tij. Por, kur kujtojmë se Ahithofeli ishte gjyshi i Bath-Shebës, mund të shohim se si mund të përcaktojë dëshira për hakmarrje këtë këshillë të veçantë.

17:1-4 Duke pasur sukses në këshillën e tij të parë,Ahithofeli më pas e këshilloiAbsalomin të mblidhtedymbëdhjetë mijë njerëz, të sulmonteDavidin, ta vriste pa pandehur dhe të kthente shoqëruesit e tijnë Jerusalem.

17:5-14Absalomit i pëlqeu, por vendosi tëthërrisnin Hushain për të dëgjuar këshillën e tij. Kjo ishte mundësia që kishte priturHushai. Ai tha se kjokëshillë e dytë ngaAhithofelinuk ishtee mirë… “këtë radhë”. Mbi të gjitha Davididhe njerëzit e tij ishintë egërsuar nga revolta dhe do të luftonin egërsisht. Davidi ishte shumë i zgjuar për të kaluar natën me trupat e tij; ai do të fshihej diku në një shpellë. Nëse sulmi i parë i Ahithofelit nuk do të ishte i sigurt, atëherë do ta kapte frika mbarë kombin dhe çështja e Absalomit do të humbte.Hushai kishte një plan tjetër, që dukej se tregonte besnikërinë e tij ndaj Absalomit, por që në të vërtetë do të përdorej që Davidi të fitonte kohë e të largohej dhe të përfshinte mundësinë e vdekjes së Absalomit. Ai hodhi idenë e një mobilizimi të përgjithshëm tëtërë luftëtarëve tëIzraelit, të udhëhequr nga Absalomi. Një ushtri e tillë do të ishte e pathyeshme. Davidi do të sulmohej dhe arratisja do të ishte e pamundur. Absalomi vendosi që këshilla e Hushait ishte më e mira, kështu që ai nuk e pranoi planin e Ahithofelit, ashtu siç ishte lutur Davidi (15:31).

17:15-17 MenjëherëHushai i dërgoi fjalëpriftërinjve Tsadok dhe Abiathar dhe i udhëzoi ata t’i bënin të ditur Davidit që tëkalonte Jordanin dhe të shkonte i sigurt. Priftërinjtë e dërguan lajmin me anë tënjë shërbëtoreje te bijtë e tyre që po prisnin nëEn-Rogel, në rrethinat eqytetit.

17:18-22Por një djalë i pa në këtë takim të fshehtë dhe i njoftoiAbsalomit për këta njerëz. Për rrjedhojë, dy djemtë e priftërinjve,Jonathani dhe Ahimaatsi, u fshehën nëgrykën e sternësBahurim, derisa u larguan grupet e kërkimit. Më pas ata u larguan dhe ia çuan lajminDavidit. Davidikaloi Jordanin, duke vënë këtë pengesë natyrale midis forcave të tij dhe atyre të Absalomit. Më pas Davidi marshoi drejtMahanaimit, një qytet në tokën e Galaadit.

17:23Ahithofeli u dëshpërua ngaqëkëshilla e tij ishte refuzuar dhe ngaqë mendoi se Davidi do të dilte fitimtar. Ai u kthyenë shtëpinë e vet,vuri në rregull gjërat e shtëpisë dhe vari veten. Si në jetë, ashtu edhe në vdekje ai ishte “simbol” i Judë Iskariotit.

G. Vdekja e Absalomit dhe vajtimi i Davidit (17:24-19:8)

17:24-26Absalomi e ndoqi atin e vet përgjatëJordanit në Galaad, duke caktuarAmasën komandant të forcave të tij. Ati i Amasës ishte një ismaelit që nga lindja (1 i Kronikave 2:17), pornjë izraelit për nga feja. Ai ishte nipi i Davidit dhe një kushëri i parë i Joabit.

17:27-29 NdërsaDavidi kishte fushuar nëMahanaim, tek ai shkuan tre burra me furnizime të nevojshme e të çmueshmepër dhe për njerëzit e tij; ata ishinShobi,Makiri dheBarzilai.

Shobi ishtebir i Nahashit, mbreti i vdekur i amonitëve. Vëllai i tij Hanun kishte refuzuar dashamirësinë e Davidit dhe vuajti për këtë (kapitulli 10). PorShobi, edhe pse nga lindja një i huaj, u kujdes më tepër për mbretin e Izraelit sesa judenjtë. Në mënyrë të ngjashme, shumë johebrenj e kanë pranuar Atë që u refuzua nga “të Tijtë” (Gjoni 1:11).

Makiri ishte kujdesur për Mefiboshethin për shumë vite, derisa Davidi e çoi në Jerusalem (9:3-5). Ai u kujdes për ata kur kishin nevojë, qoftë për një princ të paralizuar, qoftë për një mbret pa fronin e tij. Ata që japin nga ato që kanë për të ndihmuar çështjen e Krishtit me anë të mikpritjes do të marrin si shpërblim mirësinë e tyre njëqindfish kur Ai të kthehet në lavdi.

Barzilai e ndihmoi Davidin tërë kohën që qëndroi nëMahanaim. Ai ishte një njeri i pasur dhe ndihma e tij ishte domethënëse për mbretin (19:31-39). Në shtratin e tij të vdekjes, Davidi i tha Salomonit t’u jepte bijve të Barzilait një vend në oborrin mbretëror (1 i Mbreterve 2:7). Krishti nuk do t’i harrojë ata që kanë shërbyer për Të; atyre do t’u jepen pozita nderi në mbretërinë e Tij.

18:1-5Davidi e ndau ushtrinë e tij në tri kompani, meJoabin, Abishain dheItain si tre gjeneralë. Mbreti donte të merrte pjesë në betejën e ardhshme, porpopulli e bindi atë të qëndrontenë qytet dhe të dërgontendihmë nëse do të ishte e nevojshme. Ndërsa ushtarët marshuan jashtë qytetit, Davidi u dha urdhër gjeneralëve të tij qëpër hirin e tij të silleshinme kujdes me të riun Absalom.

18:6-9Beteja u zhvillua në pyllin e Efraimit, në lindje të Jordanit dhe afër Mahanaimit. Atë ditë midis trupave të Absalomit vdiqënnjëzet mijë njerëz, rrjedhoja e frytshme e pyllit të dendur që zuri në kurth ushtarët. Ushtria e Davidit doli fitimtare. NdërsaAbsalomi po arratisej përmes pyllit,koka e tijmbeti e kapur në njëlis të madh,ndërkaq mushka po kalonte tutje. Është një farë drejtësie poetike që e njëjta pjesë e trupit të tij, për të cilën ishte aq krenar, u bë mjeti i rënies së tij.

18:10-15 Lajmëtari që i tregoi pozicionin e pashpresë të AbsalomitJoabit u qortua ngaqë nuk e kishte vrarë rebelin. Ai shpjegoi me kujdes se asnjë shumë e madhe parash nuk do ta shtynte atë të shkelte urdhrine mbretit. Përveç të tjerash, nëse do ta kishte vrarë Absalomin, lajmi do t’i shkonte mbretit në vesh dhe Joabi nuk do ta kishte mbrojtur.Joabi e quajti tërë këtë bisedë humbje kohe. Ai moritri shtiza dhe i futi në zemrën e Absalomit, pastaj lejoidhjetë shqyrtarët e tij të mbaronin punën. E tëra kjo ishte kundër urdhrit të mbretit, por ishte më e mira për mbretërinë. Davidi vazhdimisht nuk kishte pranuar të ndëshkonte bijtë e tij për krimet e tyre, kështu që detyra iu dha dikujt tjetër.

18:16-18 Sapo u krye kjo vepër,Joabi në mënyrë të mençur e ndali luftën, meqë qëllimi i tij kryesor ishte çuar në vend. Trupi i Absalomit u hodhnë një gropë të madhe dhe u mbulua menjë sasi të madhe gurësh. Ky veprim ishte në kontrast të dukshëm me monumentin që i kishte ngriturvetesLuginën e Mbretit, mbase afër Jerusalemit. Absalomi kishte tre bij (14:27), por ata duhet të kenë vdekur të rinj duke e lënë pa trashëgimtar. Për rrjedhojë, ai ndërtoimonumentin e Absalomit që të ruajëemrin e tij për brezat e ardhshëm.

18:19-23Ahimatsi donte t’i çontelajmin Davidit, porJoabinuk donte që ta bënte një gjë të tillë. U duk sikur Ahimatsi kishte një nam të mirë si një lajmëtar i lajmit të mirë (v. 27b) dhe mund të ketë qenë jashtë karakterit të tij të çonte lajmin e vdekjes së Absalomit. Kështu Joabi dërgoi njëetiopas si lajmëtar zyrtar. Por pasi u largua ai,Ahimatsi e bindiJoabin ta linte të bënte të njëjtën gjë, edhe pse nuk do të merrte shpërblim për këtë detyrë. Ai ia kaloietiopasit me vrap, duke ndjekur një rrugë më të shkurtër.

18:24-30Davidi mezi pristelajmin e betejës.Roja bëri të ditur se po afrohej një vrapues, pastajnjë tjetër. Kur Davidi dëgjoi sei pari i ngjanteAhimatsit, u bë gati për njëlajm të mirë, sepse Ahimatsi kishte sjellë gjithmonë lajme të mira në të shkuarën. Duke u afruar,Ahimatsi shpalli me të madhe seZoti kishte shtypur ushtrinë rebele. Por kur Davidi e pyeti përAbsalomin, guximi i Ahimatsit ra dhe dha një përgjigje të mjegullt se kishte parënjë rrëmujë të madhe, por nuk i dinte tërë hollësitë.

18:31-33 Në atë kohëetiopasi kishte mbërritur. Ai shpalli se armiqtë e Davidit ishin mundur. Pyetja e pashmangshme nga mbreti rreth Absalomit solli përgjigjen e drejtpërdrejtë setërë armiqtë e Davidit ishinsi ai i ri – me fjalë të tjera,kishte vdekur. Ky lajm e zhyti Davidin në një zi të thellë. Ky vajtim patetik është shkruar në vargun 33. Ky ishte trishtimi më i madh në jetën e tij dhe është pak e dyshimtë nëse ai e fali Joabin për këtë.

19:1-8 Aq i madh ishte trishtimi i mbretit saqë populli u ndje i turpëruar dhe fajtor. Ata u sollën sikur të ishin viktima dhe jo fitimtarë.Joabi nuk mund ta duronte tërë këtë dhe i drejtoi një qortim të ashpër mbretit. Ai u ankua se Davidi dukej më tepër i interesuar përarmiqtë e tij, sesa për ndjekësit e tij besnikë dhe se ishte mosmirënjohës ndaj atyre që i kishinshpëtuar jetën. Ai e paralajmëroi se nëse Davidinuk do të tregonte menjëherë një interes dashamirës për popullin e tij, ata do ta braktisnin atënatë. Davidi u çua, mori qëndrim teporta e qytetit dhe i foli popullit.

H. Kthimi i Davidit nga mërgimi (19:9-43)

19:9,10 Ndërkohë në vendin eIzraelit mbretëronte pështjellimi.Populli po ziente përbrenda. Ata menduan se Mbreti David, që içliroi nga duart e filistenjve, ishte në mërgim dheAbsalomi, sunduesi i tyre i vetëshpallur, kishte vdekur. Kështu nisi një lëvizje për kthimin përsëri të Davidit në fron. “Pse nuk flisni për kthimin e mbretit?” është një pyetje e duhur për kishën e fjetur sot.

19:11-15 KurDavidi dëgjoi se dhjetë fiset eIzraelit po flisnin për ta vënë në fron,dërgoi dy priftërinj tepleqtë e Judës, për t’i pyetur sepse duhej të ishin ata, të afërmit në gjak,të fundit për kthimin e tij simbret.Juda kishte mbështetur së tepërmi Absalomin në rebelim dhe pa dyshim pak brengë dhe frikë mbeti.

Davidi vendosi ta hiqteJoabin si kryekomandant (mbase ngaqë Joabi kishte vrarë Absalomin) dhe caktoiAmasënvendin e tij.Amasa, një nip i Davidit, kohët e fundit kishte qenë gjenerali i Absalomit. Megjithëse kjo nuk është e vërtetë, duket sikur Davidi ndëshkoi besnikërinë dhe shpërbleu rebelimin, një drejtim qeverisës që nuk mund të sillte një qëndrueshmëri politike. Por këto lëvizje fituanzemrën e të gjithë njerëzve të Judës nga ana e Davidit dhe ata i dërguan një lajm “mikpritjeje” atij.

19:16-23Shimei, që kishtemallkuar Davidin më parë,dhe Tsiba, që kishte përgojuar Mefiboshethin,kaluan luminJordan me furi për të takuar mbretin e kthyer. Kërkimi i thellë për falje nga ana e Shimeit mbase ishte i pasinqertë; dëshira e tij e madhe ishte t’i shpëtonte ndëshkimit tashmë që Davidi kishte marrë pushtetin. Në entuziazmin e çastit, mbreti nuk e plotësoi dëshirën e Abishait për ta vrarë Shimein dhe, në vend të kësaj, i premtoi se nuk do ta vriste. PorDavidi nuk i harroi mallkimet e Shimeit. Ai më vonë e urdhëroi Salomonin të sillej ashpër me beniaminitin [Shimein] gojëprishur (1 i Mbreterve 2:8,9).

19:24-30Mefiboshethi doli gjithashtupërpara mbretit. Dukej nga pamja e tij se kishte mbajtur zi për mërgimin e Davidit që nga dita që kishte filluar. Ai ishte treguar besnik ndaj mbretit, pavarësisht nga dëshmia e rreme kundër tij. Mbreti i foli ashpër ngaqë nuk e kishte shoqëruar në mërgim. Mefiboshethi i shpjegoi se i kishte kërkuar shërbëtorit Tsibatë shalonte gomarin dhe Tsiba nuk e kishte bërë një gjë të tillë dhe Mefiboshethi ishte pa forcë, sepse ishte i paralizuar. Ai pohoi me ndershmëri se Tsiba kishteshpifur kundër tij, por padrejtësia nuk kishte rëndësi meqëmbreti ishte kthyer. Kur Davidi në mënyrë të padrejtë urdhëroi qëTsiba dhe Mefiboshethi tëndanin tokat midis tyre, djali i paralizuar i Jonathanit zbuloi besnikërinë e vërtetë të zemrës së tij:“Le t’i marrë të gjitha, sepse mbreti, zotëria im, u kthye në paqe në shtëpinë e tij”.

19:31-39Barzilai,galaaditi, që ishtetetëdhjetë vjeç ishte edhe ai një mik i vërtetë i Davidit.Ai e kishte furnizuarme ushqime mbretin kur ndodhej në Mahanaim. Tani ai e shoqëronte atë drejtJordanit. Davidi e ftoi të shkonte me të nëJerusalem, duke i premtuar se do të kujdesej më së miri për të.Por Barzilai nuk pranoi të shkonte me të për shkak të jetës së tij të shkurtër që do të kishte, paaftësisë së tij për tëdalluar akoma çka ishte e këndshme dhe çka e pakëndshme, humbjes së shijes dhe dëgjimit të tij. Ai vetëm do t’i ishtebarrë mbretit nëse do të shkonte me të. Kështu ai pranoi ta shoqëronte Davidinpër një copë rruge matanëJordanit dhe pastaj do të kthehejnë qytetin e tij. Ideja e tij qëKimhami (mbase biri i tij) të shkonteme Davidin u pranua menjëherë.

19:40-43 Tashmë ishte formuar një karvan i madh –tërë populli i Judës edhe gjysma e njerëzve të fiseve të tjera – për ta çuarmbretin në Jerusalem.

Filloi një grindje e brendshme, sepseJuda kishte zënë një vend kaq të rëndësishëm në sjelljen e mbretit (pra, duke bërë të kalojëJordanin), pa ftuar dhjetë fiset e tjera të merrnin pjesë.Juda shpjegoi se Davidi ishtefisi i tyrei afërt dhe ata nuk kishin përfituar mbi të tjerët duke qenë drejtues. Dhjetë fiset thanë se ata kishindhjetë herë të drejtë të merrnin pjesë si Juda. Ashpërsitë e fjalëve tëJudës ishin një tregues iproblemit serioz që qëndronte përpara.

I. Rebelimi dhe vdekja e Shebës (kapitulli 20)

20:1,2Një keqbërës që quhejSheba, nga fisi i Beniaminit (dhe mbase kishte të bënte me Saulin), i përdori fjalëte Judës (19:42) si shkak rebelimi.Njerëzit e Judës e kishin shpallurDavidin si të tyrin.Sheba në mënyrë provokuese shpalli se dhjetë fisetnuk kishin pjesënë Davidin dhe u tërhoqën. Vetëm fisi iJudës mbeti me Davidin. Më vonë, ngjarjet tregojnë se Sheba siguroi një grup të vogël ndjekësish. Shprehja “tërë njerëzit e Izraelit” duhet të interpretohet në një kuptim të ngushtë, duke nënkuptuar vetëm njerëz rebelues të dhjetë fiseve.

20:3 Kur mbërriti nëJerusalem,mbreti gjetidhjetë konkubinat që kishte lënë atje, të cilat ishin trajtuar në mënyrë të turpshme nga Absalomi. Davidi bëri që ato të qëndronin në një shtëpitë mbikëqyrur për tërë jetën,si një gjendje vejërie.

20:4-7 Ndërkohë Joabi ishte hequr nga detyra dheAmasa, komandanti rebel i Absalomit, ishte në krye të ushtrisë së Davidit.Mbreti e urdhëroi tëmblidhte ushtarët e Judës brenda tri ditëve për tëndjekur dhe kapur udhëheqësin rebel,Shebën. Për disa arsye të pashpjegueshme,Amasa nuk e kreu detyrën brendakohës së dhënë, kështuDavidi urdhëroiAbishain të merrte drejtimin dhe të udhëhiqtenjerëzit e zgjedhur për të parandaluar qëSheba të mos vendosej nëqytetet e fortifikuara. Joabi ishte midis atyre që shkuan me Abishain.

20:8-10a Ndërsa mbërritën pranënjë guri të madh që shënonteGabaonin, Amasa doli për t’i takuar.Joabi iveshur menjë uniformë ushtarake, doli para për të takuar Amasën dhe ndërsa veproi kështu,shpata e tij ra në tokë. U duk sikur nuk e bëri me qëllim. Më pas e morishpatën e tij dhe u drejtua nga kushëriri i tij pa qenë i dyshuar. Me një veprim të madh miqësieJoabi e kapinga mjekra Amasën gjojapër ta puthur, dhe e vrau me një goditje të shpatës.

20:10b-13 KurJoabi dhe Abishai filluan të ndiqninShebën, ndjekësit e tyre u shpërqendruan duke parëAmasën që përpëlitejnë gjak, në mes të rrugës. Sapo uhoq tutje trupi i tij, njerëzit e Joabit filluan ta ndiqnin.

20:14-22 Kërkimi i Shebës i çoi larg në veri, afër qytetit tëAbelit të Beth-Maakahut. Ky gjendej në veri të ujërave të Meromit. Ky ishte një qytet i famshëm për njerëzit e tij tëurtë. Ndërsa Joabi filloitë rrethojë qytetin,një grua e urtë e thirri dhe e pyeti se pse pokërkonte ta shkatërronte një qytet të Izraelit (pra, një qytet të rëndësishëm) që gjithmonë ka qenë i njohur për diturinë e tij. KurJoabi shpjegoi se ai po ndiqte thjesht një udhëheqës rebel,Shebën, që ishte fshehur brenda, ajo pranoi ta vriste dhekokën e tij do ta hidhtenga muri si provë që ai kishte vdekur. Sapo u bë një gjë e tillë, Joabiurdhëroi t’i bien borisë dheu kthye në Jerusalem, me misionin e tij të përfunduar. Kryengritja e Shebës mbase nuk zgjati më tepër se një javë.

20:23-25 Davidi e kishte hequr nga detyraJoabin, duke caktuar më parë Amasën (19:13) dhe më pas Abishain (20:6) në vend të tij. Por Joabi e rifitoi pozitën e tij si kryekomandant.

Lista e oficerëve të rëndësishëm të mbretit në vargjet 23-25 është e njëjtë për nga madhësia me atë te 8:15-18.Joabi udhëhoqiushtrinë;Benajahu ishte truproja e Davidit;Jozafati ushtronte funksionin e kancelierit;Sheva (i njëjti me Serajahun)ishte sekretar ose skrib;Tsadoku dhe Abiathari ishin priftërinj (Tsadoku dhe Ahimeleku ishin priftërinjtë në listën e parë). Ndryshimi i vetëm ishte seAdorami merrej me haraçet dheIra i Jairit ishte prifti i Davidit (apokryeministri), ndërsa bijtë e Davidit janë përmendur në kapitullin 8.